همزمان با تشدید تحرکات میدانی جبهه مقاومت، جمعی از بانوان مؤمن و انقلابی در یک کارگاه خودجوش و مردمی، بدون چشم داشت مالی و صرفاً با انگیزههای دینی و ملی، اقدام به دوخت حجم انبوهی از پرچمهای جنگی نمودند. این بانوان با وجود کمبود شدید تجهیزات اولیه با شور و اشتیاقی وصفناپذیر، هر وجب از فضای محدود کارگاه را به خط تولید نمادهای ایثار و پایداری تبدیل کردهاند. این حرکت تحسینبرانگیز که در سایه گمنامی و محرومیت از حمایتهای حداقلی در حال انجام است، جلوهای عینی از «جهاد تبیین» و «همبستگی ملی» در بحرانها شمار میرود.